Just insensible poems
posted on 18 Apr 2011 10:30 by martina87ใกล้กลับไทยแล้ว....
อีก สองเดือน
รู้สึกใจหาย... ว่าอยู่มายังไงได้ตั้ง 8 เดือน
ตอนนี้วิชาภาษาอังกฤษ ที่โรงเรียน เรียนเรื่องกลอน ในสมัย ฮาเร็ม เรอเนสซองส์ (ไม่เกี่ยวกับฝรั่งเศส แต่อย่างใด เป็นสมัยที่แอฟริกัน อเมริกัน เรียกร้องสิทธิให้เท่าเที่ยวกับพวกผิวขาว) พอเรียนอ่านกลอน
อาจารย์ก็ต้องให้เราแต่งกลอน
ขนาดกลอนไทย ภาษาเราเอง ยังแต่งไม่รอด จะเอาอะไรกับภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ เบๆ ไม่ได้มีศัพท์เริ่ดหรู อะไรอย่างคนอื่น
แต่เอาหน่ะ ลองกันสักตั้ง
อาจารย์บอก แต่งเกี่ยวกับอะไรก็ได้
เราก็เลือกหัวข้อแต่งด้วยความรู้สึกถวิลหา หรือ โหยหา ก็ไม่แน่ใจ
กลอนแรก ตั้งชื่อว่า BKK
When I far away
I dream to where used to stay
Every morning monks come to pray
Oh my peaceful BKK
wait for me home
กลอนที่ 2 ชื่อว่า Pittsburgh
I,here, Pittsburgh
City of Champions
City of Bridges
City of three rivers
Here come her names
I am the stranger
From the invisible land
She gives me her hands
Hence, fit me in.
There by,I earn the true love
And give back
I,here, Pittsburgh
ไม่รู้ว่ามันเป็นกลอนหรือเปล่า
แต่แต่งด้วยส่วนลึกของใจจริงๆ
เป็นความประทับใจคนละแบบ
ถามว่าอยากอยู่ที่ไหนมากกว่ากัน
ตอบไม่ได้...
เป็นต้นว่า ถ้ากลับได้ก็เลือกกลับไปกรุงเทพ
แต่ถ้าให้อยู่ที่นี่ต่อ
เมืองที่จะเลือกอยู่ก็ต้องอยู่ พิตต์เบิร์ก
แต่ยังไง ๆ แล้ว
อยู่ที่ไหนก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเราจริงๆ
#1 By ขาย server (58.9.66.220) on 2011-08-28 16:49